Na zdjęciu widoczne są monumentalne grobowce wykute w skale w Dolinie Cedronu, u podnóża Góry Oliwnej i murów Starego Miasta Jerozolimy. Od ponad dwóch tysięcy lat miejsce to stanowi jedną z najważniejszych nekropolii Jerozolimy. Najbardziej charakterystyczną budowlą jest tzw. Grób Absaloma (Yad Avshalom), pochodzący prawdopodobnie z I wieku n.e. Pomimo swojej nazwy nie jest miejscem pochówku syna króla Dawida, który żył około tysiąc lat wcześniej. Nazwa wywodzi się z później

Na zdjęciu widoczna jest ściana pamięci znajdująca się w kompleksie tradycyjnego Grobu Dawida na Górze Syjon w Jerozolimie. Umieszczono na niej tablice upamiętniające żydowskie społeczności Europy Środkowej i Wschodniej zniszczone podczas Zagłady. Wiele z tablic odnosi się do miast i miasteczek Polski, których żydowskie społeczności przez stulecia współtworzyły historię i kulturę kraju. Można odnaleźć tutaj nazwy miejscowości takich jak Warszawa, Łódź, Lublin, Działoszyn, War

Przedstawione fotografie dokumentują historyczną wizytę cesarza Austro-Węgier Franciszka Józefa I w Jerozolimie w 1869 roku. Cesarz przybył do Ziemi Świętej z okazji uroczystego otwarcia Kanału Sueskiego i stał się pierwszym europejskim monarchą tej rangi, który odwiedził Jerozolimę w czasach nowożytnych. Wizyta miała ogromne znaczenie polityczne i religijne. Władze osmańskie, chcąc odpowiednio przyjąć cesarza, dokonały bezprecedensowego kroku — po raz pierwszy od stuleci wyb

Na zdjęciach widoczny jest południowo-zachodni narożnik Wzgórza Świątynnego oraz monumentalne kamienie leżące u podnóża muru. Są to jedne z najbardziej poruszających świadectw zburzenia Jerozolimy przez wojska rzymskie dowodzone przez Tytusa w 70 roku n.e. Podczas zdobywania miasta Rzymianie zrzucali ogromne bloki kamienne z murów i zabudowań świątynnych na znajdującą się poniżej ulicę pielgrzymów biegnącą wzdłuż zachodniego muru. Do dziś można zobaczyć kamienie leżące dokład

Foto: British Museum Zdobycie Lachisz Przedstawiony relief ukazuje zdobycie miasta Lachisz przez wojska asyryjskiego króla Sennacheryba w 701 r. p.n.e. Wydarzenie to zostało opisane zarówno w źródłach asyryjskich, jak i w Biblii (2 Krl 18–19; Iz 36–37; 2 Krn 32). Relief przedstawia kolejne etapy oblężenia: atak asyryjskich machin oblężniczych, obronę miasta, zdobycie Lachisz, deportację mieszkańców Judy oraz scenę, w której Sennacheryb siedzi na tronie i przyjmuje hołd pokona

Tunele biegnące wzdłuż zachodniego muru Wzgórza Świątynnego pozwalają zobaczyć fragmenty Jerozolimy ukryte przez niemal dwa tysiące lat pod warstwami późniejszej zabudowy miasta. Spacerując nimi można znaleźć się na poziomie ulic, po których poruszali się pielgrzymi przybywający do Świątyni w czasach Drugiej Świątyni. W tunelach zachowały się ogromne kamienie fundamentowe pochodzące z herodiańskiej przebudowy Świątyni. Niektóre z nich należą do największych bloków kamiennych

Przedstawiona rekonstrukcja ukazuje wschodnią część Świątyni Jerozolimskiej z monumentalną Bramą Nikanora, jedną z najważniejszych bram całego kompleksu świątynnego. Prowadziła ona z Dziedzińca Kobiet do Dziedzińca Izraelitów i dalej w kierunku właściwego budynku Świątyni. Według starożytnych źródeł brama słynęła z niezwykłego piękna i wykonanych z brązu wrót, które wyróżniały się spośród pozostałych bram świątynnych. To właśnie tędy przechodzili pielgrzymi i wierni zbliżając

Przedstawiony fragment kamiennej tablicy pochodzi z balustrady (soreg), która wyznaczała granicę pomiędzy Dziedzińcem Pogan a wewnętrznymi częściami Świątyni Jerozolimskiej dostępnymi wyłącznie dla Żydów znajdujących się w stanie rytualnej czystości. Inskrypcja została wykonana w języku greckim – języku powszechnie używanym w świecie śródziemnomorskim I wieku – tak aby była zrozumiała dla pielgrzymów przybywających do Jerozolimy z różnych części Imperium Rzymskiego. Jej treść

Mur południowy był w czasach Drugiej Świątyni głównym wejściem dla pielgrzymów przybywających do Jerozolimy na Pesach, Szawuot i Sukkot. To właśnie tutaj znajdowały się słynne Bramy Chuldy – podwójna i potrójna – przez które tysiące Izraelitów wchodziły na teren świątynnym po wcześniejszym rytualnym oczyszczeniu. Przed wejściami archeolodzy odkryli liczne mykwy, czyli baseny do rytualnych obmyć. Pielgrzymi zanurzali się w nich przed wejściem na święte miejsce, pamiętając słow