Kamień graniczny Świątyni Jerozolimskiej

Przedstawiony fragment kamiennej tablicy pochodzi z balustrady (soreg), która wyznaczała granicę pomiędzy Dziedzińcem Pogan a wewnętrznymi częściami Świątyni Jerozolimskiej dostępnymi wyłącznie dla Żydów znajdujących się w stanie rytualnej czystości.

Inskrypcja została wykonana w języku greckim – języku powszechnie używanym w świecie śródziemnomorskim I wieku – tak aby była zrozumiała dla pielgrzymów przybywających do Jerozolimy z różnych części Imperium Rzymskiego. Jej treść była jednoznaczna:

„Żaden cudzoziemiec nie może wejść poza balustradę i ogrodzenie otaczające Świątynię. Ktokolwiek zostanie przyłapany, sam będzie winien swojej śmierci, która nastąpi.”(grecka inskrypcja z balustrady świątynnej, I w. n.e.; por. Józef Flawiusz, „Wojna żydowska” V, 193–194).

Balustrada nie była wysokim murem oddzielającym ludzi od Boga, lecz niskim kamiennym ogrodzeniem o wysokości około półtora metra, wyznaczającym granicę świętości zgodnie z zasadami kultu świątynnego. Sam Dziedziniec Pogan pozostawał miejscem modlitwy dla narodów i symbolem powołania Izraela, aby być błogosławieństwem dla wszystkich ludów ziemi.

Znaczenie tej granicy widoczne jest również w wydarzeniach opisanych w Dziejach Apostolskich. To właśnie oskarżenie, że Paweł wprowadził poganina poza tę balustradę, wywołało zamieszki na terenie Świątyni i doprowadziło do jego aresztowania w Jerozolimie (Dz 21,27–29).

Odnalezienie tej tablicy należy do najważniejszych odkryć archeologicznych związanych ze Świątynią Drugiej Świątyni. Stanowi ona jedno z nielicznych zachowanych świadectw materialnych pochodzących bezpośrednio z kompleksu świątynnego i jednocześnie potwierdza opisy przekazane przez starożytnych autorów.