Mur Południowy Wzgórza Świątynnego

Mur południowy był w czasach Drugiej Świątyni głównym wejściem dla pielgrzymów przybywających do Jerozolimy na Pesach, Szawuot i Sukkot.

To właśnie tutaj znajdowały się słynne Bramy Chuldy – podwójna i potrójna – przez które tysiące Izraelitów wchodziły na teren świątynnym po wcześniejszym rytualnym oczyszczeniu.

Przed wejściami archeolodzy odkryli liczne mykwy, czyli baseny do rytualnych obmyć. Pielgrzymi zanurzali się w nich przed wejściem na święte miejsce, pamiętając słowa Psalmu:

„Któż wstąpi na górę Pana? Ten, kto ma czyste ręce i niewinne serce” (Ps 24,3–4).

Szerokie schody prowadzące do bram zachowały się częściowo do dziś.

Ich nieregularna wysokość nie była przypadkowa – zmuszała wchodzących do zwolnienia kroku i wejścia do domu Bożego z szacunkiem i skupieniem, a nie w pośpiechu.

Okolice muru południowego są również ważnym miejscem wydarzeń opisanych w Nowym Testamencie.

To tutaj znajdowały się jedne z głównych wejść używanych przez pielgrzymów odwiedzających świątynię, dlatego wielu badaczy wiąże ten obszar z licznymi scenami z życia Jezusa (Jeszuy) i pierwszej wspólnoty uczniów.

W pobliżu tych schodów Jezus (Jeszua) nauczał w świątyni podczas świąt pielgrzymich, tędy prawdopodobnie przechodzili uczniowie wraz ze swoim Nauczycielem, a po wydarzeniach Pięćdziesiątnicy (Szawuot) okolica ta mogła stać się miejscem chrztów tysięcy nowych wierzących, o których czytamy w Dziejach Apostolskich (Dz 2,41).

Liczne odkryte w tym miejscu mykwy stanowiły naturalne miejsce dla tak wielu zanurzeń dokonanych jednego dnia.

Mur południowy przypomina więc o czymś więcej niż tylko o imponującej architekturze Heroda.

Był miejscem przejścia – z codzienności do świętości.