Południowo-zachodni narożnik Wzgórza Świątynnego – kamienie upadku Jerozolimy

Na zdjęciach widoczny jest południowo-zachodni narożnik Wzgórza Świątynnego oraz monumentalne kamienie leżące u podnóża muru.

Są to jedne z najbardziej poruszających świadectw zburzenia Jerozolimy przez wojska rzymskie dowodzone przez Tytusa w 70 roku n.e.

Podczas zdobywania miasta Rzymianie zrzucali ogromne bloki kamienne z murów i zabudowań świątynnych na znajdującą się poniżej ulicę pielgrzymów biegnącą wzdłuż zachodniego muru.

Do dziś można zobaczyć kamienie leżące dokładnie tam, gdzie upadły niemal dwa tysiące lat temu. Niektóre z nich ważą kilka ton i noszą ślady gwałtownego uderzenia o bruk starożytnej ulicy, który miejscami został przez nie dosłownie zmiażdżony.

To miejsce stanowi jedno z najbardziej namacalnych świadectw zniszczenia Drugiej Świątyni i końca świata, który przez stulecia koncentrował się wokół Jerozolimy i świątynnego kultu.

Ciekawostka historyczna: Wiele budowli wznoszonych w Jerozolimie w kolejnych wiekach wykorzystywało kamienie pochodzące ze zniszczonego kompleksu świątynnego. Elementy herodiańskich budowli można odnaleźć w murach z okresu rzymskiego, bizantyjskiego, islamskiego, krzyżowców, mameluków i osmańskiego. W pewnym sensie kamienie Świątyni stały się częścią historii całej Jerozolimy.

Monumentalne bloki widoczne na zdjęciu pozostały jednak w miejscu swojego upadku i dziś można je oglądać jako część ekspozycji archeologicznej w Parku Archeologicznym Davidson Center u podnóża południowego i zachodniego muru Wzgórza Świątynnego w Jerozolimie.

Dla wielu odwiedzających największe wrażenie robi właśnie kontrast pomiędzy monumentalnym murem stojącym do dziś a ogromnymi głazami leżącymi u jego podnóża — niemym świadectwem jednego z najważniejszych wydarzeń w historii miasta.

Ciekawostka biblijna: W pobliżu tego miejsca odkryto kamień z inskrypcją „Miejsce Trąbienia”, wskazującą prawdopodobnie miejsce, z którego kapłan lub świątynny trębacz ogłaszał rozpoczęcie i zakończenie szabatu oraz świąt.

Niektórzy badacze sugerują, że wzmianka z Nowego Testamentu o zaparciu się Piotra przed tym, „zanim kogut zapieje trzy razy” (Mk 14,30.72), może odnosić się właśnie do sygnału świątynnego trębacza.

W języku hebrajskim słowo gever (גבר) oznacza zarówno „mężczyznę”, jak i „koguta”, a określenie to mogło być używane również w odniesieniu do osoby ogłaszającej nadejście nowego dnia lub zmianę straży na Wzgórzu Świątynnym.