1. pl
  2. en

Pierwszego dnia siódmego miesiąca Tiszri, zgodnie z tradycją, zaczyna się kolejny Nowy Rok w kalendarzu żydowskim, który liczony jest od stworzenia świata. Według żydowskich mędrców czas zaczął płynąć właśnie od stworzenia świata. Dzień Rosz ha-Szana uznawany jest za Nowy Rok od czasów niewoli babilońskiej, czyli ok. 586 przed Chrystusem. Jest świętem początku biblijnego roku kalendarzowego. Ten dzień to nie tylko radość i wesele, ale przede wszystkim rozmyślanie nad swoim życiem i szczególne oddawanie chwały Bogu. W Biblii ten dzień nazwany jest Świętem Trąb albo Świętem Trąbienia. Tego dnia dęciem w szofar dla upamiętania i zachęty do refleksji obwoływano dzień Pana. Szofar, to oryginalny róg zwierzęcia (róg barani), jest bardzo ważnym instrumentem w historii Izraela. Trąby według Księgi Liczb (10:2-10) miały być używane, by zwołać cały lud, lub miały zabrzmieć w momencie walki z nieprzyjacielem jako szczególna prośba do Boga, prośba o wybawienie.

Zgodnie z tradycją żydowską kilka razy w roku obchodzone jest rozpoczęcie roku. Na wiosnę, w miesiącu Nisan obchodzi się Paschę. Inauguruje ona Boży kalendarz i rozpoczyna historię Izraela jako wolnego narodu. „Ten miesiąc będzie wam początkiem miesięcy, będzie wam pierwszym miesiącem roku” (1 Moj 12:2).

Paschę świętuje się w okresie wiosny, kiedy ziemia pełna jest nowego życia, po chłodnej zimie podobnej do „śmierci”. To nowy początek dla Izraela po wyjściu z Egiptu, to początek miesięcy, początek świąt. Latem, w miesiącu Elu, obchodzi się nowy rok dla oddzielenia dziesięciny z bydła.

Jesienią, w miesiącu Tiszri, obchodzi się Rosz ha-Szana, co w języku hebrajskim znaczy głowa roku.

Rosz ha-Szana to nowy rok kalendarzowy, od niego liczy się biblijne lata, ale przede wszystkim jest to święto przypominające o sądzie Stwórcy nad stworzeniem

„Powiedz synom izraelskim tak: W miesiącu siódmym, pierwszego dnia tegoż miesiąca, będziecie mieli dzień odpoczynku, dzień pamiętny, obwołane trąbieniem, święte zgromadzenie; żadnej ciężkiej pracy wykonywać nie będziecie, a składać będziecie ofiary ogniowe dla Pana” (3 Moj 23:24-25).

„Nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni w jednej chwili, w oka mgnieniu, na odgłos trąby ostatecznej; bo trąba zabrzmi i umarli wzbudzeni zostaną jako nieskażeni, a my zostaniemy przemienieni” (1 Kor 15:51-52).

Rosz ha-Szana -Dzień Trąb, Nowy Rok dla Izraela

Końcem zimy, w miesiącu Szwat, obchodzi się Tu biiSzwat, Nowy Rok Drzew. W tym miesiącu zima spotyka się z wiosną i pierwsze drzewo, które zauważa zmianę w pogodzie, to drzewo migdałowe. To ono pierwsze garnie się do życia i ono jest symbolem tego święta. „I doszło mnie słowo Pana tej treści: Co widzisz, Jeremiaszu? I odpowiedziałem: Widzę gałązkę drzewa migdałowego. Wtedy Pan rzekł do mnie: Dobrze widziałeś, gdyż czuwam nad moim słowem, aby je wypełnić” (Jr 1:11-12).

Analizując żydowski kalendarz, możemy stwierdzić, że na każdą porę roku przypada nowy początek o szczególnym swoim znaczeniu. Jednak mówiąc Nowy Rok Żydowski, mamy na myśli Święto Rosz ha-Szana.

Dlaczego święto to wiąże się z trąbieniem?

Tak nazywa ten dzień Biblia – Świętem Trąb albo Świętem Trąbienia. „Powiedz synom izraelskim tak: W miesiącu siódmym, pierwszego dnia tegoż miesiąca, będziecie mieli dzień odpoczynku, dzień pamiętny, obwołane trąbieniem, święte zgromadzenie; żadnej ciężkiej pracy wykonywać nie będziecie, a składać będziecie ofiary ogniowe dla Pana” (3 Moj 23:24-25).

Zgodnie z tradycją, Rosz ha-Szana to żydowski Nowy Rok, ale Biblia wkłada inny sens w to święto. Według Biblii, początkiem roku jest miesiąc Nisan, w którym świętujemy Paschę, natomiast Rosz ha-Szana jest to święto przypominające o sądzie Stwórcy nad stworzeniem.Moment trąbienia na szofarze (baranim rogu) jest centralną częścią tego święta. Zgodnie z przykazaniem, każdy Żyd w Rosz ha-Szana zobowiązany jest usłyszeć dźwięk szofaru.Ten róg przypomina, że Bóg jest naszym Stwórcą i Królem. Trąbienie w szofar jest wyrazem uznaniu Boga jako Króla całego stworzenia, jak również jako osobistego Pana, Pana panów i Króla królów. Nie tylko jako tego, który rozpoczął dzieło, ale jako tego, który panuje również dzisiaj.

Trąbienie również według Księgi Objawienia św. Jana będzie zapowiedzią powtórnego przyjścia Mesjasza jako Króla: „I zatrąbił siódmy anioł, i odezwały się w niebie potężne głosy mówiące: Panowanie nad światem przypadło w udziale Panu naszemu i Pomazańcowi jego i królować będzie na wieki wieków” (Obj 11:15).

Trąbienie proklamuje Boga jako Króla całego Stworzenia. To czas koronacji Boga na Króla w sercach ludzi.

Termin król stracił dzisiaj swoje pierwotne znaczenie. Król to nie dyktator. Dyktator podbija kraje i narody, ale on króluje dlatego, że ludzie są mu ulegli wbrew swojej woli.

Główne jednak znaczenie słowa król – to władca, którego uznają jego poddani. Nie ma władcy bez poddanych. Dlatego też Bóg potrzebuje nas, ludzi, dla, których On mógłby stać się prawdziwym, jedynym Królem ludzkich serc.

Trąbienie w róg przywołuje do rozmyślania nad swoimi czynami i zachęca do powrotu, do Jedynego Boga – Boga Stwórcy. Trąbienie w róg wzywa przede wszystkim do pokuty i nawrócenia, wzywa aby odwrócić się od swoich złych uczynków i powrócić do relacji ze Stwórcą.

Zapomnieliśmy o prawdzie i kręcimy się w pustych ideologiach i systemach, które nie mogą nam pomóc, ani nas zbawić. Wsłuchując się w dźwięki szofaru powinniśmy popatrzeć w swoją duszę, uważnie przyjrzeć się swojej drodze, swoim uczynkom, i pozostawić to wszystko co jest złym bagażem i przeszkadza nam powrócić do Boga Biblii. „Czy nie lęka się lud, gdy w mieście zabrzmi trąba?” (Am 3:6).

Wyzwolenie, zgromadzenie i pokutowanie jest głównym tematem tego święta. Jego historyczny aspekt to przede wszystkim pokuta i nawrócenie. Proroczy aspekt, to pełne duchowe zjednoczenie wokół Mesjasza.

W Nowym Testamencie znajdujemy słowa apostoła Pawła o przyszłym zgromadzeniu wierzących wokół Mesjasza, które rozpocznie się od zmartwychwstania tych, którzy wcześniej zasnęli, a w drugiej kolejności wszystkich żywych. Mówi, że to zgromadzenie rozpoczynać się będzie dźwiękiem trąby – szofaru. „Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie, potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem. Przeto pocieszajcie się nawzajem tymi słowy” (1 Tes 4:16-18).

Dla chrześcijan i Żydów mesjańskich dźwięk szofaru tego dnia będzie zapowiedzią powtórnego przyjścia Mesjasza Jezusa na ziemię. Dlatego też szofar powinien pobudzać nas do refleksji i motywować, abyśmy byli gotowi na spotkanie z Mesjaszem.

Święto Rosz ha-Szana wiąże się również z innymi świętami.

Na czym polega ta zależność?

Cztery wiosenne święta: Pascha, święto Przaśnych Chlebów, święto Pierwocin i święto Szawuot są ze sobą związane – ich proroczym przesłaniem było pierwsze przyjście Mesjasza. Trzy święta jesienne: Rosz ha-Szana, Jom Kippur i święto Szałasów również są związane ze sobą również proroczym przesłaniem o powtórnym przyjściu Mesjasza, Jezusa, którego oczekujemy.

Jesienne święta rozpoczynają się w siódmym miesiącu – Tiszri, miesiącu pełni. Święta te proklamują wypełnienie się Bożego planu zbawienia dla całej ludzkości.

Pierwszym jesiennym świętem jest święto Trąb, czyli Rosz ha-Szana. Dziesięć dni potem następuje święto Jom Kippur, Dzień Pojednania, Dzień Odkupienia. Trzecie święto, to święto Szałasów /Namiotów/ (hebr. Sukkot) to święto pełni, oczyszczenia i nowego życia.